Latest News

Home » കല,സാഹിത്യം » ഉത്രാടക്കുന്ന്‍

ഉത്രാടക്കുന്ന്‍

റീമ

valley of flowersഭൂമിക്കുട്ടിയുടെ കൈകാലുകള്‍ നനുത്ത  വാഴത്തണ്ടു  പോലെയാണ്. അവള്‍ നടന്നു  നീങ്ങുമ്പോള്‍ നടക്കുയാണെന്നല്ല, കാറ്റില്‍ പാറി പറക്കുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുക.

പലരും സംസാരത്തിനിടയില്‍ മൈതാനത്തെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതവള്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു ദിവസം അവള്‍ മൈതാനം കാണാന്‍ പോയി.  മൈതാനം അവള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമായി. തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ മൈതാനത്തിനുമപ്പുറം എന്തായിരിക്കുമെന്നവള്‍ ചിന്തിച്ചു.

അവിടെ എന്തായിരിക്കും?

അത് കാണണം.

വലിയച്ഛനും അച്ഛനുമൊക്കെ കുട്ടികളായിരിക്കുമ്പോള്‍ കളിച്ചു വളര്‍ന്ന ഇടങ്ങളാണ് മൈതാനവും പുഴക്കരയുമൊക്കെ. അവരുടെ സംഭാഷണത്തില്‍  നിന്നാണ് മൈതാനത്തിനപ്പുറമുള്ള ഉത്രാടക്കുന്നിനെക്കുറിച്ച് ഭൂമിക്കുട്ടി അറിയുന്നത്.

ഉത്രാടക്കുന്ന് ഒന്ന് കാണണം.

ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ പൂക്കളുടെ മഹാശേഖരമാണ്. ചെറിയ ജലാശയങ്ങളെ താഴ്വരക്കുചുറ്റും നിര്‍ത്തി വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുകയാണ് ഉത്രാടക്കുന്ന്‍. ഓണക്കാലത്താണത്രേ ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ പൂക്കള്‍ കൊണ്ട് തീ പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങുക. നാട്ടിന്‍പുറത്തുള്ള എല്ലാ കുട്ടികളും അത്തമായാല്‍ പൂക്കൊട്ടകളുമായി ഉത്രാടക്കുന്നിലേക്ക് യാത്രയാകും.  പറിച്ചാലും പറിച്ചാലും തീരില്ലത്രെ ഉത്രാടക്കുന്നിലെ പൂക്കള്‍.  അവിടെയെത്തിയാല്‍ ഓരോ മരവും ഓരോ ചെടിയും പൂക്കളുമായി കുനിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത് കാണാം.

പൂക്കള്‍ നാം പറിക്കുകയല്ല, മരങ്ങള്‍ അര്‍പ്പിക്കുകയാണ്‌ പുഷ്പങ്ങള്‍….

ഒരിക്കല്‍ ഉത്രാടക്കുന്നിലെത്തിയവര്‍ പിന്നീടും ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ സന്ദര്‍ശിക്കും.  ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ കുട്ടികളെ മാടി വിളിക്കുന്നു.  ഓണത്തിന് ഓരോ വീട്ടിലും ഉത്രാടക്കുന്നിലെ ഒരു പൂവിതള്‍ മുറ്റം കാണാതിരിക്കില്ല.

അച്ഛന്റെയും വലിയച്ഛന്റെയും ഓര്‍മ്മകളില്‍ സുഗന്ധവാഹിയായ പൂക്കളുടെ കുന്ന് – ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ – പുഷ്പിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

തനിക്ക് ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ കാണുവാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടാകുമോ?

പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് ഭൂമിക്കുട്ടി ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ കാണാനിറങ്ങി.  അവിടെ എത്തുമോ ഇല്ലയോ എന്നൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും അവള്‍ സാവധാനത്തില്‍ വീടിന്‍റെ പടി പിന്നിട്ട്, മൈതാനം കടന്ന് പാതയിലൂടെ  നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

വഴിയില്‍ കണ്ട പക്ഷികളും തുമ്പികളും കൊച്ചു ജന്തുക്കളും വൃക്ഷങ്ങളുമായിരുന്നു മനുഷ്യരെക്കാള്‍ അവളോട് സംസാരിച്ചത് . മുന്നില്‍ വന്ന പക്ഷിയോടവള്‍ ചോദിച്ചു.

” ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ ഏത്താറായോ?”

“ഇല്ല കുട്ടി, ഇനിയുമേറെ നടക്കണം.” വേലിപ്പടര്‍പ്പുകളില്‍ കറങ്ങി നടക്കുന്ന തുംബികളോട്  അവള്‍ ചോദിച്ചു.

” ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ എത്താറായോ?”

” ഇല്ല മോളെ…. ആ കാണുന്ന ജലാശയങ്ങള്‍ കടക്കണം.”

അവള്‍ വീണ്ടും നടന്നു. ക്ഷീണം തോന്നിയപ്പോള്‍ ആല്‍വൃക്ഷച്ചുവട്ടില്‍ ഇരുന്നു.  അല്പ്പനരം അവിടെ കിടന്നുറങ്ങി. ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ കാണുവാനുള്ള മോഹവുമായി ഉറക്കമുണര്‍ന്നതും അവള്‍ വീണ്ടും നടത്തം തുടങ്ങി.

ഉത്രാടക്കുന്നു മാത്രായിരുന്നു അവളുടെ ലക്‌ഷ്യം.  പക്ഷേ . ഏറെ നേരം നടന്നിട്ടും ഉത്രാടക്കുന്നു മാത്രം കാണുന്നില്ല.

അപ്പോള്‍ അവള്‍ നടന്നു കയറുന്നത് ഒരു കുന്നായിരുന്നു. അത് ഉത്രാടക്കുന്നായിരിക്കുമെന്നവള്‍ കരുതി.  അടുത്തൊന്നും ആരെയും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.  വലിയൊരു കസേര ഇട്ടതു പോലെയായിരുന്നു ആ കുന്ന്.  കുത്തനെ കയറ്റം കഴിഞ്ഞാല്‍ വിശാലമായ മൈതാനം.  പിന്നെ കുത്തനെ  ഇറക്കം.  കയറ്റത്തിനും ഇറക്കതിനും അകമ്പടി സേവിക്കാന്‍ മുളങ്കൂട്ടങ്ങള്‍.  മുളങ്കൂട്ടങ്ങളുടെ വല്ലാത്ത ശബ്ദം.  അവയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാല്‍ മുളങ്കൂട്ടത്തിലൊന്ന്‍ ഉടനെ തന്നെ നമുക്കിടയിലേക്ക്അടര്‍ന്നു വീഴുമെന്നു തോന്നും.  ഭൂമിക്കുട്ടി ഭയന്നു വിറച്ചു കൊണ്ടാണ് ആ കുന്ന് കയറിയിറങ്ങിയത്. മുളങ്കൂട്ടങ്ങളല്ലാതെ അവിടെ  പൂക്കളൊന്നും കണ്ടതേയില്ല.

 

മുളങ്കൂട്ടക്കുന്ന്‍ കയറിയിറങ്ങിയപ്പോള്‍ തൊട്ടു മുന്‍പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് മറ്റൊരു കുന്ന്. അവിടേക്ക് ഒരു

പറ്റം വണ്ടുകള്‍ പറന്നു പോകുന്നു. അതാണ് ഉത്രാടക്കുന്നെന്ന്‍ അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി .

അടിവാരത്തു നിന്നേ പൂക്കളുടെ മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ ഒരു പ്രകാശവനികയിലേക്കാണ് കടന്നു ചെന്നത്. പൂക്കള്‍കൊണ്ട് വിടരുന്ന പ്രകാശം.  പൂമ്പാറ്റകളും വണ്ടുകളും സമൃദ്ധമായി തേന്‍ കുടിച്ചും മിന്നിമറഞ്ഞും മായുന്ന കുന്ന്. കുടികളുടെ ഓണക്കാലങ്ങള്‍ക്ക് ഏറെക്കാലമായി സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകുമുളപ്പിച്ച ഉത്രാടക്കുന്ന്‍. ഭൂമിക്കുട്ടി അവിടെ തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു.

തുള്ളിച്ചാടാനും ചാഞ്ചാടാനുമുള്ള കരുത്ത് അവള്‍ക്ക് എവിടെ നിന്നാണാവോ ലഭിച്ചത്? അവളിപ്പോള്‍ ഉത്രാടകുന്നിലേക്ക് നിയോഗിക്കപ്പെട്ട നര്‍ത്തകി.  അവളുടെ പാട്ടിനെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട് അകലെ നിന്ന് യന്ത്രത്തിന്‍റെ  മുരള്‍ച്ച കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ ഞെട്ടി.

അവളുടെ പാട്ടിനെയും നൃത്തത്തേയും മുറിച്ചു കളഞ്ഞു കൊണ്ട് യന്ത്രത്തിന്‍റെ  ഒച്ച വലുതായികൊണ്ടിരുന്നു.

അവള്‍ ഓടിച്ചെന്ന് ഒരു വൃക്ഷശിഖരത്തില്‍ കയറിപ്പറ്റി താഴേക്കു നോക്കി. താഴെ യന്ത്രം അതിന്‍റെ  ബലിഷ്ട മായ തുമ്പികൈ കൊണ്ട് ഉത്രാടക്കുന്നിന്‍റെ താഴ്‌വാരം മാന്തിയടുക്കുന്നുതിന്‍റെ ഒച്ചയാണ്‌ കുന്നുകയറി കിതച്ചെത്തുന്നത്. ഉത്രാടക്കുന്നിലെ വള്ളികളും ഇലപ്പടര്‍പ്പുകളും അവയിലെ പൂക്കളും വിറകൊള്ളുകയാണ്. ഉത്രാടക്കുന്നില്‍ നിന്ന് പക്ഷികളും വണ്ടുകളും കുന്നുപേക്ഷിച്ച് പറന്നകലുന്നതവള്‍ കണ്ടു.

അവള്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കയറിയ വൃക്ഷത്തിലെ അവസാനത്തെ അണ്ണാനും പുള്ളുവന്‍ പക്ഷിയും പറന്നുപോയി. ആള്‍പ്പാര്‍പ്പില്ലാത്ത വീട്.  രക്തം വറ്റിയ നാഡി ഞരമ്പുകള്‍.  വൃക്ഷതലപ്പ് വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി………….

ഭൂമിക്കുട്ടി ചോദിച്ചു. ” വൃക്ഷമേ, യന്ത്രം നിന്നെ വേരോടെ പിഴുതു മാറ്റും.  നീ താഴേക്ക് പതിക്കാന്‍ പോവുന്നു. എന്ത് ചെയ്യും.”

“അപ്പോള്‍ നീ എന്തായാലും നശിക്കും അല്ലേ?”

“ഇല്ല കുട്ടി…..വേരിന്‍റെ  ബാക്കിയത്രയും എന്നിലല്ലേ? കരിമ്പാറയിലും പൊടിച്ചുയരാന്‍ വീര്യമുണ്ടെനിക്ക്.”

ഈ വാക്കുകളില്‍ തട്ടിയാണ് ഉത്രാടക്കുന്നും മരങ്ങളും പിഴുതെടുക്കാന്‍ വന്ന യന്ത്രത്തിന്‍റെ പല്ലുകള്‍ കൊഴിഞ്ഞുപോയത്.

 

ഉത്രാടക്കുന്ന്‍ Reviewed by on . ഭൂമിക്കുട്ടിയുടെ കൈകാലുകള്‍ നനുത്ത  വാഴത്തണ്ടു  പോലെയാണ്. അവള്‍ നടന്നു  നീങ്ങുമ്പോള്‍ നടക്കുയാണെന്നല്ല, കാറ്റില്‍ പാറി പറക്കുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുക. പലരും സംസാരത ഭൂമിക്കുട്ടിയുടെ കൈകാലുകള്‍ നനുത്ത  വാഴത്തണ്ടു  പോലെയാണ്. അവള്‍ നടന്നു  നീങ്ങുമ്പോള്‍ നടക്കുയാണെന്നല്ല, കാറ്റില്‍ പാറി പറക്കുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുക. പലരും സംസാരത Rating: 0

About nammudemalayalam

scroll to top