Latest News

Home » ആധ്യാത്മികം » ക്ഷേത്രാരാധന: ചില പൊരുളുകള്‍

ക്ഷേത്രാരാധന: ചില പൊരുളുകള്‍

പി. വിശ്വനാഥന്‍

TEMPLE

 

ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്‍റെയും പൈതൃകത്തിന്‍റെയും അക്ഷയഖനികളാണ് ക്ഷേത്രങ്ങള്‍. അവയില്‍ ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതവും സംസ്കാരവും പാരമ്പര്യവും ഇഴചേരുന്നു. തലമുറകള്‍ക്ക് ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തെ പകര്‍ന്നു നല്‍കുന്ന ചൈതന്യകേന്ദ്രങ്ങളായാണ് ക്ഷേത്രസങ്കേതങ്ങളെ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നാം കണക്കാക്കുന്നത്. ക്ഷതത്തെ ത്രാണനം ചെയ്യുന്നത് ക്ഷേത്രം എന്നാണ് പ്രമാണം. അതായത്, മനസ്സിന്‍റെ മുറിവുകളെ, വ്യഥകളെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുന്ന പുണ്യസ്ഥാനമാണ് ക്ഷേത്രം. പ്രശ്നങ്ങള്‍ അലട്ടുമ്പോള്‍, ഭയഭീതികള്‍ മനസ്സിനെ ഗ്രസിക്കുമ്പോള്‍ നാം ഈശ്വരനെ ഓര്‍ക്കും. ഈശ്വരന്‍റെ വാസസ്ഥാനമാകുന്ന ക്ഷേത്രത്തെയും. ഭൌതികതയുടെ മായാവലയത്തില്‍ നിലതെറ്റുന്ന മനസ്സിനെ സ്വച്ചമാക്കാന്‍ ഈശ്വര ദര്‍ശനം കൊണ്ട് സാധിക്കും.

ദാഹിക്കുന്നവന് വെള്ളവും വിശക്കുന്നവന്  ഭക്ഷണവും പോലെയാണ് വിശ്വാസിക്ക് ക്ഷേത്രദര്‍ശനവും. ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിലൂടെ മനസ്സിന് ലഭിക്കുന്ന ശാന്തിയും സമാധാനവും സംതൃപ്തിയും  അനിര്‍വചനീയമെന്ന്  അനുഭവസ്ഥര്‍ പറയുന്നു.

‘ദേഹോ ദേവാലയ പ്രോക്തു

ജീവേ ദേവ സദാശിവ’

എന്നാണ് യോഗശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥമായ ‘കുളാര്‍വതന്ത്രം’ പറയുന്നത്. അതായത് ദേഹം  ദേവാലയമായി ചിത്രീകരിച്ചാല്‍ ജീവന്‍ ആ ദേവാലയത്തിലെ ദേവനാണ്. ദേഹത്തിലെങ്ങനെയാണോ ജീവന്‍ അതുപോലെയാണ് ക്ഷേത്രത്തില്‍ ദേവചൈതന്യം. ക്ഷേത്രാരാധനായുടെ പ്രാഥമ ലക്ഷ്യം അവനവനില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന ഈശ്വരചൈതന്യത്തെ ഉണര്‍ത്തുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഋഷീശ്വരന്മാര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. മുന്‍ശ്ലോകത്തില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ വസ്തുതയും ഇതുതന്നെ.

 

ഈശ്വരന്‍ സര്‍വ്വവ്യപിയാണെന്നത് പ്രപഞ്ചസത്യം. എന്നാല്‍ സര്‍വ്വത്ര വ്യാപിച്ച ഈശ്വരചൈതന്യത്തെ ഒരു ബിന്ദുവില്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ലഭ്യമാക്കുകയാണ് ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെ ധര്‍മ്മം. കല്ലിനെയും ലോഹത്തെയുമാണ് ക്ഷേത്രത്തില്‍ ആരാധിക്കുന്നതെന്ന ചില തെറ്റായ ധാരണകള്‍ പലരും പരസ്യമായും രഹസ്യമായും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ, കല്ലും ലോഹവും അപാരമായ ഊര്‍ജത്തിന്‍റെ ഉറവിടങ്ങളാണെന്നു ആധുനികശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന വസ്തുത മറക്കാനാവില്ല.

ഭൗതീക – ആത്മീയ ഉയര്‍ച്ചയുടെ പ്രഭവ കേന്ദ്രമായി മാറത്തക്കവിധം   ഏതെങ്കിലുമൊരു ഭൗതീകവസ്തുവിലേക്ക് പ്രപഞ്ചശക്തിയെ ആവാഹിക്കാനുള്ള കുശാഗ്രബുദ്ധി നമ്മുടെ   പൂര്‍വ്വികര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. തന്ത്രമന്ത്രങ്ങളിലൂടെ ആ വസ്തുവിന്‍റെ  ചൈതന്യം വര്‍ദ്ധിച്ച് ജനോപകാരത്തിന് ഉപയോഗിക്കുകയാണ് അവര്‍ ചെയ്തത്. ശാസ്ത്രപ്രകാരം ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്ഥലത്ത് പണിത് ദേവപ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ഒരു  നാടിന്‍റെ ജീവല്‍നാഡിയാണ്.

‘വിഗ്രഹ′ മെന്നാല്‍ വിശേഷാല്‍ ഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നാണര്‍ത്ഥം. താന്ത്രികവിധി ഏറ്റവും കൃത്യമായി പാലിക്കപ്പെട്ട്  പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന വിഗ്രഹത്തില്‍ ദേവചൈതന്യം കുടിയേറും.തന്ത്രി  പ്രതിഷ്ഠാമന്ത്രം ചൊല്ലി വിഗ്രഹം  പീഠസുഷിരത്തില്‍ ഇറക്കിവെയ്ക്കുമ്പോള്‍, പുറത്ത് ശംഖ്, മരപ്പാണി എന്നിവയുടെ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കാറുണ്ട്. ‘തോ’ , ‘തൈ’ എന്നീ രണ്ടു കോട്ട് മന്ത്രത്തിന്‍റെ യതിസ്ഥാനത്ത് കേള്‍ക്കാം. കൃത്യമാത്രയിലെ ഈ ശബ്ദങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വൈഖരിതരംഗത്തിലൂടെ ആചാര്യമന്ത്രത്തിന്‍റെ  പ്രാണസ്പന്ദനങ്ങള്‍ വിഗ്രഹം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. ഈ വൈഖരിതരംഗത്തെ  ശാസ്ത്രീയമായി അപഗ്രഥിക്കാം. ഈ തരംഗം ഒരു വസ്തുവില്‍ തട്ടുമ്പോള്‍ പുറത്തെ ഇലക്ട്രോണുകള്‍ തൊട്ടടുത്ത പഥത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. എല്ലാ പരമാണുക്കളുടെയും ഈ  അധികോര്‍ജ്ജമാണ് അനുഗ്രഹവര്‍ഷമായി വിഗ്രഹത്തില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നത്. ഈ ഊര്‍ജ്ജം സ്വീകരിക്കുകയാണ് ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിന്‍റെ മുഖ്യഘടകം. ഒരു ക്ഷേത്രത്തിന് പരമാണുവിന്‍റെ   ( ആറ്റം) ഘടനയാണുള്ളത്. ന്യുക്ലിയസ് എന്ന കേന്ദ്രബിന്ദുവും അതിനു പുറമേ ഇലക്ട്രോണുകളുടെ ഏഴ് ഏക കേന്ദ്രവൃത്തങ്ങളും  ആറ്റത്തില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന കെ, എല്‍, എം, എന്‍, ഒ,പി, ക്യു തുടങ്ങിയ ഏഴ്‌ ഷെല്ലുകളുമുണ്ട്. ഇതനുസരിച്ച് ശ്രീകോവിലിനെ കെ ഷെല്ലായും അന്തർമണ്‍ഡലത്തെ എല്‍ ഷെല്ലായും വിളക്കുമാടത്തെ എന്‍ ഷെല്ലായും പുറത്തെ ബാലിവട്ടത്തെ ഒ ഷെല്ലായും  പ്രദക്ഷിണവഴിയെ പി  ഷെല്ലായും പുറം മതിലിനെ ക്യു ഷെല്ലായും കണക്കാക്കുന്നു.  ഇത്തരം ഊര്‍ജ്ജസവിശേഷതകള്‍ പുരാതന കാലം തൊട്ടേ ആചാര്യന്മാര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവെന്നത് മറക്കാനാവില്ല. ഈ ശ്രമത്തില്‍  പ്രദക്ഷിണവഴിയും ചുറ്റുമതിലും അപ്രധാനമെന്ന് കണക്കിലെടുത്താല്‍ ബാക്കിയുള്ളവ പഞ്ചപ്രകാരങ്ങള്‍ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഈ പഞ്ചപ്രകാരങ്ങളിലൂടെ ചൈതന്യം സംഭരിക്കുന്നു.

ഒരു മനുഷ്യന്‍ രണ്ടു കൈകളും കൂപ്പി മുകളിലേക്കുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നതുപോലുള്ള ഘടനയാണ് ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെത്. ശ്രീകോവിലില്‍ തല വെച്ചും ചുറ്റമ്പലത്തില്‍ കരങ്ങള്‍ വെച്ചും ഗോപുരത്തിലേക്ക് പാദങ്ങള്‍ വെച്ചും കിടക്കുന്ന ഭഗവാന്‍റെ രൂപമായും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാല്‍ ഗോപുരം തൊട്ടു വണങ്ങിയാല്‍ ഭഗവാന്‍റെ പാദം തൊട്ടു വന്ദിക്കുന്നതായാണ് സങ്കല്‍പം.

പ്രതിഷ്ഠാസമയത്ത് സ്വയംഭൂക്ഷേത്രമല്ലെങ്കില്‍  ഷഡാധാരക്രിയയിലൂടെയാണ് ക്ഷേത്രനിര്‍മാണവും വിഗ്രഹപ്രതിഷ്ഠയും നിര്‍വഹിക്കുന്നത്.

യോഗാനാളം നപുംസക ശിലകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പീഠത്തെ തളച്ച് വിഗ്രഹത്തെ ബന്ധിക്കുന്ന  ഷഡാധാരപ്രക്രിയ  ക്ഷേത്രനിര്‍മ്മാണഘട്ടത്തിലുണ്ട്.  ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ നട്ടെല്ലിനകത്തു കൂടി സുഷുമ്നനാഡിയും അതിനു സമാന്തരമായി പോകുന്ന ഇട, പിംഗള നാഡികളും കൂടിച്ചേരുന്ന ആറ് ഗാംഗ്ലിയകളായി ഷാഡാധാര പ്രക്രിയയെ ഗണിക്കാം. മൂലാധാരം, സ്വധിഷ്ഠാനം, മണിപൂരകം, അനാഹതം, വിശുദ്ധി, ആജ്ഞ എന്നിങ്ങനെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഈ ആറ് ഗാംഗ്ലിയകളിലൂടെയാണ്  മന്ത്രധ്വനികള്‍ ദേവന്‍റെ കുണ്ഡലിനിശക്തിയെ സഹസ്രാരദളപത്മത്തിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുന്നത്. അനേക കാരണങ്ങളാല്‍ ദിനംപ്രതി കുറയുന്ന ദേനചൈതന്യത്തെ  വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ് പൂജാരികളുടെ ധര്‍മ്മം.

തന്ത്രിയും ക്ഷേത്രം ശാന്തിക്കാരനുമാണ് ചൈതന്യത്തെ സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നവര്‍. അമ്പലത്തില്‍ പൂജ ചെയ്യുന്നവര്‍ പ്രസാദം നല്‍കുമ്പോഴും മറ്റും അന്യസ്പര്‍ശം ഇല്ലാതിരിക്കാന്‍  ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ… ചൈതന്യലോപത്തെ കരുതിയാണിത്. സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞ വസ്തു സാന്ദ്രതയുള്ള വസ്തുവില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ കൂടിയ സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞ ഭാഗത്തേക്കൊഴുകുന്നുവെന്ന് കാണാറുണ്ട്. അതു തന്നെയാണ് ക്ഷേത്രപൂജാരി അന്യരെ സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോഴും സംഭവിക്കുക.

ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിന് എത്തുന്നവരില്‍ കുറെപേര്‍ക്കെങ്കിലും ദര്‍ശനമെങ്ങനെ നിറവേറ്റണമെന്നതിനെ കുറിച്ച് കാര്യമായ അറിവുണ്ടാകില്ല. കുളിച്ച് ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ വേണം മന്ത്രചൈതന്യം നിറഞ്ഞ ക്ഷേത്രമതില്‍ക്കകത്ത് പ്രവേശിക്കാന്‍. കുളിയും വൃത്തിയുമുള്ള വസ്ത്രവും ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിന്‍റെ പ്രഥമകാര്യമാണ്. പാദരക്ഷകള്‍ അഴിച്ച് പുറത്ത് വെച്ച്, കൂപ്പുകൈ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത് അകത്തെത്തുന്ന ഭക്തര്‍ പ്രദക്ഷിണം നടത്തണം. പ്രദക്ഷിണത്തെക്കുറിച്ച് തന്ത്രശാസ്ത്രം പറയുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്.

‘പ്ര’ ഛിന്നത്തി ഭയം സര്‍വ്വ ‘ദ’ കാരോ മോക്ഷസിദ്ധിദഃ ‘ക്ഷി’ കാരോ ത് ക്ഷീയതേ രോഗോ-

‘ണ’ കാരം ശ്രീപദായകം അതായത് ‘പ്ര’ എന്ന അക്ഷരം സര്‍വ്വ ഭയനാശത്തേയും, ‘ദ’ കാരം മോക്ഷത്തേയും, ‘ക്ഷി’ കാരം രോഗം  അപരാധം എന്നവയുടെ ശമനത്തേയും, ‘ണ’ കാരം ഐശ്വര്യത്തെയും കുറിക്കുന്നു.

ദേവനെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി സങ്കല്‍പ്പിച്ച് നടത്തുന്ന പ്രദക്ഷിണം ബലി കല്ലുകള്‍ക്ക് പുറത്തുകൂടി വേണം. ചുറ്റുമതിലിന് പുറത്തുകൂടിയുള്ള പ്രദക്ഷിണത്തിന് അന്തര്‍മണ്ഡലത്തിലേതിലും ഫലസിദ്ധിയുണ്ടെന്നാണ് വിശ്വാസം. ദേവനില്‍ നിന്ന് എത്ര അകന്ന് വലംവെച്ചാല്‍ അത്രയും നല്ലതാണെന്നര്‍ത്ഥം.

ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം എന്ന് നമ്മള്‍ ഹാസ്യരൂപേണ പറയാറുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തില്‍ ഇതു പാടില്ല. പൂര്‍ണ്ണഗര്‍ഭിണിയായ സ്ത്രീ തലയില്‍ എണ്ണക്കുടവുമായി അടിവെച്ചടിവെച്ച് നടക്കും പോലെ വേണം പ്രദക്ഷിണം  എന്ന് യോഗശാസ്ത്രങ്ങള്‍ പറയുന്നു. ഭഗവാനെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചും നാമം ചൊല്ലിയും വേണം പ്രദക്ഷിണം നടത്താന്‍. ധൃതി കൂടാതെ പൂര്‍ണ്ണ മനസ്സോടെ നടത്തുന്ന പ്രദക്ഷിണത്തിന്  ഫലം കൂടുമത്രേ. ഓരോ ദേവനുമുണ്ട് പ്രദക്ഷിണകണക്കുകള്‍. ഗണപതിക്ക് ഒന്ന്, സൂര്യന് രണ്ട്, ശിവന് മൂന്ന്, ദേവി, വിഷ്ണു, ശാസ്താവ് – നാല്, സുബ്രമണ്യന് അഞ്ച്, അരയാലിന് ഏഴ് എന്നിങ്ങനെയാണ് ചിട്ട. ഒരു പ്രദക്ഷിണത്തില്‍ ദേവാരാധനക്കര്‍ഹരാകും. മൂന്നാമതോടെ മുക്തിയും പ്രാപ്യമാകുമെന്നാണ് ‘ബ്രഹ്മനാരദീയം’ പറയുന്നത്. പ്രദക്ഷിണവും നമസ്കാരവും ചെയ്ത് തീര്‍ത്ഥവും പ്രസാദവും വാങ്ങിയാണ് ക്ഷേത്രദര്‍ശനം  പൂര്‍ത്തികരിക്കുന്നത്. തുളസിയിലയിട്ട തീര്‍ത്ഥവും പ്രസാദവും മൂന്നുരു നാരായണമന്ത്രത്തോടെ സേവിക്കണം. ഈ തീര്‍ത്ഥവും ചന്ദനവും ശരീരത്തിന് ഉന്മേഷവും ഉതത്തേജനവുംനല്‍കും.

 

ക്ഷേത്രാരാധന: ചില പൊരുളുകള്‍ Reviewed by on .   ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്‍റെയും പൈതൃകത്തിന്‍റെയും അക്ഷയഖനികളാണ് ക്ഷേത്രങ്ങള്‍. അവയില്‍ ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതവും സംസ്കാരവും പാരമ്പര്യവും ഇഴചേരുന്നു. തലമുറകള്‍ക്ക്   ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്‍റെയും പൈതൃകത്തിന്‍റെയും അക്ഷയഖനികളാണ് ക്ഷേത്രങ്ങള്‍. അവയില്‍ ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതവും സംസ്കാരവും പാരമ്പര്യവും ഇഴചേരുന്നു. തലമുറകള്‍ക്ക് Rating: 0

About nammudemalayalam

scroll to top